Kiedyś była uśmiechnięta, szczęśliwa, czuła i dobra teraz wszystko, co najlepsze w niej uśpiłaś. Wierzę, że kiedyś to zrozumie i odrzuci ciebie, a nie mnie.

Co zrobiłam takiego, że mi ją zabrałaś? Zostawiłas tylko piękne rysy i ciało, intelekt i spryt, ale nie duszę. Udaje tylko, że czuje. Nawet sama w to nie wierzy, ale pozostało tylko rozżalenie, złość, wrogość, manipulacja i skrywany pod maską pewności siebie lęk przed przytyciem i olbrzymia koncentracja na wyglądzie. Patrzy mi w oczy i łże.

Liczy się tylko to, czego ona chce i nic więcej. Wrażliwa i delikatna, mądra i dobra kiedyś. Teraz wyrachowana do granic przyzwoitości. Granic zła i obłudy nie ma. Pozostał perfekcjonizm, który jest niczym innym jak lękiem przed krytyką czy oceną. Sama jednak nie szcządzi uwag i ocen innym nie bacząc na nic. Nie jest to asertywność lecz bezczelność. Nikogo nie potrafi kochać. Jest egoistyczna i bezwzględna. Wykorzystuje wszystkich do swoich celów. Teraz już nie umrze z głodu najgorsze minęło. Wydawać by się mogło, że wszystko juz teraz się ułoży.

Twoja chciwość jest jednak tak wielka, że nie pozwolisz bym cieszyła się jej szczęściem. Nadal przeciągasz ją na swoją stronę, kusisz by dalej niszczyła. Skąd bierze się ta twoja moc? Wiem dajesz jej satysfakcję z tego, że gra na nosie wszystkim. to w zamin dumy z odchudzania? Z małej kochanej dziewczynki pięknej jak kwiat róży zostały tylko kolce. Zieje pogardą do wszystkich, z niczego nie jest zadowolona. Nie ma za grosz tolerancji. Co ty z niej zrobiłaś?

Dlaczego mi ją zabrałaś i trzymasz w swoich szponach?

Jak ci ją wyrwać?

Szukam jej wszędzie we wspomnieniach niezapomnianych chwil i jej maleńkim synku. Jakie to szczęście, widzieć w nim ją otwartą, prawdziwą, ciekawą życia, a nie śmierci. Szukam i znajduję kiedyś sposób by była prawdziwie wolna, a nie omamiona przez ciebie. Jeżeli jakoś wyobrażam sobie diabła to ty nim jesteś. Dobierasz się do najpiękniejszych i najinteligentniejszych z zazdrości z i zawiści. Wykorzystujesz fakt, że te piękne, mądre dziewczyny nie radzą sobie z emocjami. Ty wtedy prowadzisz je w otchłań. One poczatkowo myślą, że to dobry sposób by się sprawdzić w swoim perfekcjoniźmie, a kiedy spadają z wagi napędza je dalej dzika satysfakcja, że to im się udało. Nigdy nie będzie kresu twojej zbrodniczej działalności, bo nie jesteś materią. Jesteś splotem wydarzeń, myśli, lęków, kompleksów, a ich jest tym więcej im mniej myślimy o zwykłej egzystencji. Kiedy nie mamy problemów bytowych. Wtedy dopadają nas złowrogie myśli, z którymi trudno sobie poradzić. Nikt nie chce żyć w dyskomforcie szuka sposobu by się go pozbyć. To tu czyhasz ty. Uzaleznienie pod postacia narkotyku, alkoholu, papierosa, leków, anoreksji, bulimii, objadania się i innych środków czy sytuacji psychospołecznych, po, których chociaż przez chwilę jest nam lepiej. Jakieżto jest złudne, a jednak w to gramy.

Czy jesteśmy bezsilni w obliczu powolnego, ale bardzo skutecznego zabjania się?